Ni Ilargia naiz istorio honetan, misterotsua, iluna eta malenkoniatsua eta Eguzkia, berriz, nire ametsetako pertsona, alaia, ona eta disdira handia dario.

Horrela, zeruan, ni bueltaka eta bueltaka nabil espazio beltzean bakardadeari ziria jo nahian, baina berak beti aurkitzen du bidea ni triste jartzeko. Nire inguruan izarrak dabiltza, denak batera jolasten eta irriparretsu, askotan iseka egiten didate bakartia eta tristea naizelako.

Nire zorion unea iritsiko den egunaren zain nago, esperantza barik baina beti aurrera eginez. Nire atsekabea gero eta nabarmenagoa da
eta denbora jada ez da existitzen, bakarrik nire pentsamenduak buruan bueltaka dauzkadala.

Baina azkenean Eguzkia dator, eta, astiro-astiro, bere beroak nire sorbaldak laztantzen ditu. Berehala, burua astinduz, atzeruntz begiratzen dut eta bere argiek sortu zidaten zirrara hainbestekoa zen nola nengoen zurrunbilo beltzatik atera ninduten. Puntu honetatik aurrera dena iluntasuna da eta ez dut ezer gogoratzen, bakarrik ametsa dela eta ez dela erreala.

Comments